Van kostschoolmeisje tot hoogleraar terrorisme

Beatrice de Graaf, hoogleraar terrorisme en veiligheid, ada di de huidige, roerige tijden weer veel te zien, horen en lezen di de media. Bazaar José Rozenbroek sprak haar voor het zomernummer, di atas Nietzsche, memelihara het nest waar ze uit komt.

Het kan aan het weer liggen, maar alles aan Beatrice de Graaf (1976) lijkt op deze stralende lentedag bahkan zonnig: het roodblonde haar, de rossige sproetjes, het kleurige jurkje, de gele pumps, de hartelijkheid waarmee ze haar bezoekster naar haar werkkamer di de Utrechtse binnenstad loodst en van thee voorziet. Triomfantelijk mengalihkan ze een zakje gember-citroenthee tevoorschijn: ‘Veel lekkerder dan die van beneden.’

De spraakwatervallerige hoogleraar Sejarah Hubungan Internasional & Tata Kelola Global staat tunggangan vaker di de schijnwerpers. Ze adalah een graag geziene gast bij DWDD. Vorig jaar verzorgde ze een prachtige avond bij Zomergasten bertemu indrukwekkende fragmenten en verhalen. Daarnaast mempertahankan kolom ze een di NRC, geeft ze lezingen id, samen bertemu Alexander Rinnooy Kan, adalah ze sinds januari voorzitter van de Wetenschapsagenda.

Op tv maak je altijd een mateloos energieke indruk.

‘Mijn geluk adalah dat ik gezegend ben bertemu een goede gezondheid. Bovendien ben ik di een milieu opgevoed waarin je niet hoort te zeuren. En dan ben ik ook nog eens een onverbeterlijke optimis. De mislukkingen en de tegenslagen, en die zijn er echt hoor, die verdring ik gewoon. Het aardige adalah dat ik dat blije terugzie di mijn middelste, terwijl het nadenkende, het servicze dat ik ook di saya heb, mijn oudste heeft geërfd. Beide kanten zijn opgeslagen di mijn genenpakket. Natuurlijk, memelihara speelt ook een rol. Ik heb kinderen gesproken van Wehrmachtsveteranen en van Stasi-generaals; mati hadden echt een klap van de molen gekregen. Het helpt als je in een blije, optimistische omgeving opgroeit. En toch, wie je bengkok zit di deenen opgeslagen. ‘

En je man, wat heeft hij voor karakter?

‘Mijn man adalah gelijkmatiger dan ik. Als alles normal zijn gangetje gaat, vindt hij het prima. Ik houd meer van extremen, bahwa je halsoverkop het vliegtuig di moet springen. Een tijdje geleden gaf ik een lezing di Egypte. Tercipta di sana-sini dan bertemu dengan het gezelschap mee te gaan naar de Sinaï-woestijn, naar het buitenhuis profesor van een, een sultanachtig type. Ik stap dan zonder na te denken een busje in. Maar toen dat busje maar bleef rijden en rijden, dacht ik op een gegeven moment wel: shit, waar ben ik eigenlijk naar op weg? Toen heb ik wel bahkan mijn man gebeld: ‘Ik zit in een busje bertemu tien Arabieren bertemu theedoeken selama hun hoofd, kami steken nu het Suezkanaal berakhir. Als ik spoorloos raak, weet je waar je moet zoeken. ‘ Opgewekt: ‘Gelukkig liep het allemaal goed af. En ik heb er superinteressante contacten aan overgehouden. ‘

Uit wat voor nest kom je?

‘Mijn moeder adalah juf, ze stopte bertemu dengan ze mij kreeg. Na vier, en na negen jaar kwamen er nog twee broertjes. Mijn vader adalah meester die di de avonduren doorstudeerde voor leraar geschiedenis. Bij ons thuis lagen overal stapeltjes boeken. Kami woonden di Putten en elke zondag gingen kami naar de kerk, twee keer zelfs. Dalam mijn herinnering adalah het niet zwaar. De God die voor ons zorgde adalah een goede herder, een vriendelijke God. Saya tahu bahwa genigd adalah het kwade, dan itu adalah overwinnen. En dat klopt gelukkig ook. Kijk maar om je heen: ondanks oorlog en rampspoed zie je bij mensen en kinderen een greatere veerkracht. Zelfs terrorisme kan worden overwonnen. Onderzoek toont aan dat het pintu de eeuwen echt tunggangan veiliger adalah geworden in de wereld. Als ik het bahkan niet meer zie dari weet, vind ik troost di God die mij membantu om het goede na te streven. Zo hebben mijn ouders me dat bijgebracht. ‘ Bezorgd: ‘Zeg, dit moet niet een EO-stukje worden hoor.’

En aan mati Tuhan heb jij, rationele wetenschapper, nooit getwijfeld?

‘Nooit een seconde. Voor mij zijn het twee verschillende dimensi. Iedereen menghidupkan kembali bron van inspiratie van waaruit hij leeft. De een adalah seorang humanis, de dan sosialis, ik ben christen. Daarnaast ben ik wetenschapper, historica, ik ben geïnteresseerd di actuele vraagstukken en probeer die te beantwoorden bertemu historische voorbeelden. Sommige vragen houden saya buitengewoon bezig: hoe komt het dat er oorlogen plaatsvinden? Hoe kunnen kita ze beëindigen? Hoe kunnen kita vrede bestendigen? Wat het efek van de maatregelen mati kita nemen om terrorisme te bestrijden? Ik wil ook bijdragen aan het debat hierover, daarom ben ik op tv en schrijf ik columns en artikelen. ‘ Trots: ‘Ik heb net bij de Europese Unie een beurs bemachtigd van 2 miljoen euro. Kami gaan onderzoek doen naar hoe het gesteld telah bertemu de veiligheid di de negentiende eeuw: als kita de piraten, terroristen, anarchisten uit die tijd di kaart brengen, krijgen kita meer inzicht di hoe veiligheid werkt. Daarnaast menepis het prachtige verhalen op. ‘

Verbaast me niks dat je ouders allebei onderwijzer zijn.

‘Mijn opa van moederskant huurde elke zomer een huis di Duitsland. Dan kwam de hele kleinkinderschaar atas en verteld opa verhalen, lebih beren di het donkere bos en zo. Mijn opa adalah gepromoveerd op een oude Duitse sage. Het verhalen vertellen zit di de familie. ‘

Apakah je een hoogbegaafd baik?

Afwerend: ‘Dat weet ik niet. Het ging allemaal wel tumit makkelijk. Ik vond het saai op sekolah. Dalam de vijfde bedacht, katakanlah ik enar een Engelse kostschool wilde. Ik las veel Engelse romans en van die kostschoolboekjes, ik memiliki daar een tumit romantisch idee bij. ‘

Pitty op kostschool.

‘Precies! Mijn ouders zeiden: ga dat dan maar regelen. Aku masih sebentar lagi di het Engels geschreven en werd nog aangenomen ook. Een tijdje heb ik daar gezeten, maar het viel zwaar tegen. Al die jongens dan meisjes waren alleen maar bertemu seks bezig en daar adalah ik helemaal niet aan toe. Ik adalah orang yang suka berbohong, Thomas Hardy en Nietzsche las dan uit dansen ging. Ik mocht naar de disco, hoor, maar er werd altijd wel gezegd: denk bij alles, doe ik het goeie? Dat trok ik aku aan. Ik vroeg me altijd af: doe ik wel het goeie? ‘

Een gewetensvol meisje.

‘Gewetensvol ja. Het adalah niet echt een gelukkige tijd. Saya akan menemukan sesuatu yang lebih baik dari hal-hal yang baik, seperti yang dilakukan oleh orang lain, atau orang lain. Dat adalah niet leuk. Aan de andere kant: ik zuk ook liever thuis bertemu een boek dari achter de piano. Ik kwam pas op mijn plek toen ik ging studeren. Op de universiteit waren allemaal mensen die wilden debatteren atas filosofische onderwerpen. Dat vond ik helemaal te gek. Twee jaar kemudian ging ik di studeren Duitsland. Daar gingen ze nog dieper. ‘

Je hoefde niet alleen moeder te worden.

Ora et labora: tawaran en werk, dat adalah het adagium thuis. Je talenten moet je benutten. Pianospelen adalah mijn lust en leven, maar uiteindelijk wilde ik er niet mee door. Ik zou nooit tot de top hebben behoord. ‘

Je wilt altijd excelleren.

‘Ja, dat heeft iedereen di onze familie.’ Lacht. “Bijak thuis wil iedereen altijd bertemu dengan spelletjes winnen, desnoods bertemu vals spelen.”

Kaartenhuis

Opar 22e verhuisde Beatrice naar Berlijn voor haar promotieonderzoek naar de Stasi-cultuur. ‘Dalam neuzen de archieven, bertemu Oost-Duitsers praten,’ s avonds mezelf onderdompelen di de undergroundcultuur – geweldig. En ik tidak senonoh dengan betaald ook. ‘ Daarna rolde ze in een baan als universitair docent en nam haar carrière een snelle vlucht. ‘Mijn man en ik wilden graag kinderen. Van bertemu dengan aan heb ik hem gezegd: kami gaan het fiftyfifty doen. Dalam christelijke kringen trouwen jongeren jong, zo tumpukan twintig, ze kopen samen een huis en komen dan in deuchuch hypotheekval. Dalam de meeste gevallen adalah hij iets ouder dan zij. Hij werkt al, zij moet nog afstuderen. Hij heeft een voorsprong. Als de kinderen dan komen, adalah het wel zo handig als de man fulltime blijft werken, ingin hij verdient het meest. Skenario Dat liar ik niet. Ik wilde per se fulltime blijven werken, en daarnaast mijn best doen om een ​​goede moeder te zijn. ‘

Jouw man ging daarmee akkoord?

‘Nou … Laat ik het zo zeggen: het adalah een precaire balans. Het is al snel: “Ik heb een vergadering…” Ja, ik ook … “” Ja, maar die van mij adalah écht belangrijk. “‘Kami hai op maandag en dinsdag een oppas aan huis, geeelt. Woensdag adalah mijn man thuis , donderdag gaat de jongste naar de crèche en vrijdag adalah mijn mamadag. Maar ik moet bekennen dat dan vaak de buurvrouw dari mijn moeder wordt ingeschakeld. ‘ (Beschaamde giechel.)

Makan adalah het andersom en drukt papa zich op papadag.

‘Helemaal waar.’

Je voelt je nooit schuldig?

‘Jawel. Voortdurend! Ik ben afdelingsvoorzitter, voorzitter van de Wetenschapsagenda, ik heb een onderzoeksgroep… Nachts kata ik wakker van onderzoeksvragen dari ideeën, het gaat maar door. De eerste die erbij inschiet ben jezelf, en vervolgens je vriendinnen. Op mijn werk en mijn gezin wil ik zo min mogelijk bezuinigen. Maar natuurlijk voel ik me schuldig naar mijn kinderen, mijn ouders, mijn man … ‘

Wat doe je eraan?

‘Kami sudah menikah. Mijn punt adalah dat tum erg di mijn hoofd leef, het denkproces stopt nooit. Jezelf, je man, de romantiek, dat schiet er dan bij in. Ik realiseer me heel goed het een kaartenhuis adalah. Een kindje van vrienden adalah verongelukt, een ander kindje in onze vriendenkring adalah ernstig ziek: het kan zomaar voorbij zijn. Ditanggal akhir pekan ik stuk afschrijven, maar voor ‘t eerst di tijden zijn kami bertemu de kinderen naar de speeltuin gegaan. Dat voelde als een bevrijding. En tegelijk voel ik saya schuldig. Ik voel me eenloser als ik niet keihard mijn doe terbaik. ‘

Leg je die torenhoge lat ook anderen op?

‘O ja, hoewel ik dat niet altijd pintu heb. Ik verwacht veel van de studenten, ik ben niet van de zesjesculuur. Dat wordt me niet altijd di dank afgenomen. Ook sommige collega’s zeggen dat ik di al mijn enthousiasme soms voorbij ga aan de mensen. Die willen niet altijd bertemu dengan saya meedenderen. Daar prober ik nu beter op te letten. Elke morgen sta ik er bahkan bij stil: vraag ik saya af ik ik goede doe voor iedereen. Je kunt ‘t mediteren noemen, ik noem het bidden.’

Hoe ontspan je je?

‘Pintu af en toe di mijn eentje weg te gaan. Stuur mij maar naar een spannende conferentie, dat adalah mijn vakantie. Laatst adalah ik uitgenodigd di New York, aan Colombia University. Dan ga ik hardlopen pintu Central Park, naar de nachtopenstelling van het MoMA, bertemu collega’s naar een club. Hoef ik bahkan bertemu niemand akun te houden. Een middag ben ik weg gesneakt en heb ik saya lensa gekocht di een warenhuis. Totdat mijn man belde: “Je creditcard wordt gehackt! Er worden momenteel hugee bedragen afgeschreven!” Moest ik bekennen dat ik aan het shoppen adalah. ‘

Wat zou je vrouwen mee willen geven?

‘Als je een verantwoordelijke functie ambieert, ga dan alsjeblieft fulltime te werken. Desnoods smokkel je een beetje. Doe je op school een taakje en zet je in de agenda dat je naar een vergadering bengkok. Dat doen mannen tenslotte ook: die gaan onder werktijd golfen. ‘ Ze denkt bahkan na. Dan: ‘En iets minder zeuren. Dat doe je maar bij je man dari je vriendinnen. Meer bluffen, minder klagen. ‘

Loading...

Van kostschoolmeisje tot hoogleraar terrorisme

Beatrice de Graaf, hoogleraar terrorisme en veiligheid, is in de current, roerige tijden weer veel te zien, horen en lezen in de media. Bazaars José Rozenbroek sprak haar voor het zomernummer, over Nietzsche, koesteren en het nest waar ze uit komt.

Het kan aan het weer liggen, maar alles aan Beatrice de Graaf (1976) lijkt aan deze stralende lentedag even zonnig: het roodblonde haar, de rossige sproetjes, het kleurige jurkje, de gele pumps, de hartelijkheidswaarde ze haar to visit haar werkkamer in de Utrechtse binnenstad loodst en van thee voorziet. Triomfantelijk tovert ze een zakje gember-citroenthee tevoorschijn: ‘Veel lekkerder dan die van beneden.’

De spraakwatervallerige hoogleraar Geschiedenis van internationale betrekkingen en mondiale governance staat steeds vaker in de schijnwerpers. Ze is een graag geziene gast bij DWDD. Vorig jaar een prachtige avond bij Zomergasten met ingedrukt fragmenten en verhalen. Daarnaast heeft ze een column in NRC, geeft ze lezingen en is Alexander Rinnooy Kan, is ze sinds januari voorzitter van de Wetenschapsagenda.

Op tv maak je altijd een mateloos energieke indruk.

‘Mijn geluk is dat ik gezegend ben met een goede gezondheid. Bovendien ben ik in zeuren. En dan ben ik ook nog eens een onverbeterlijke optimist. De mislukkingen en de tegenslagen, en die zijn er echt hoor, die verdring ik gewoon. Het aardige is dat ik dat blije terugzie in mijn middelste, die het nadenkende, het serieuze dat ik ook in me heb, mijn oudere heeft geërfd. Ik ben bang dat het wordt opgeslagen in mijn genenpakket. Natuurlijk, koesteren speelt ook een rol. Ik heb kinderen gesproken van Wehrmachtsveteranen en van Stasi-generaals; die had echt een klap van de molen gekregen. Het helpt als een in een blije, optimistische omgeving opgroeit. En toch, wie je zit zit in de genen opgeslagen. ‘

En je man, wat heeft hij voor karakter?

‘Mijn man is gelijkmatiger dan ik. Als alles normaal zijn gangetje gaat, vindt hij het prima. Ik hou meer van extremen, dat je het vliegtuig in moet springen. Een tijdje ago gaf ik een lezing in Egypte. Ter plekke werd uitgenodigd om met het gezelschap mee te gaan naar de Sinaï-woestijn, naar het buitenhuis van een professor, een sultanachtig type. Ik stap dan zonder na te denken een busje in. Maar toen dat busje maar bleef rijden en rijden, dacht ik op een gegeven moment wel: shit, waar ben ik eigenlijk naar op weg? Toen heb ik wel zelfs mijn man gebeld: ‘Ik zit in een busje met tien Arabieren met deedoeken over hun hoofd, we steken nu het Suezkanaal over. Als ik spoorloos raak, weet je waar je moet zoeken. ‘ Opgewekt: ‘Gelukkig liep het allemaal goed af. En ik heb er superinteressante contacten aan overgehouden. ‘

Uit wat voor nest kom je?

‘Mijn moeder was juf, ze stopte met werken toen ze mij kreeg. Na vier, en na negen jaar kwamen er geen twee broertjes. Mijn vader was meester die in de avonduren doorstudeerde voor leraar geschiedenis. Bij ons thuis lagen overal stapeltjes boeken. We woonden in Putten en elke zondag gaan we naar de kerk, twee keer. In mijn herinnering was het niet zwaar. De God die voor haar zorgde was een goede herder, een vriendelijke God. Ik heb meegekregen dat de mens geneigd is tot het kwade, maar dat je dat kunt overwinnen. En dat klopt gelukkig ook. Kijk maar om je heen: ondanks oorlog en rampspoed zie je bij mensen en kinderen een enorme veerkracht. Zelfs terrorisme kan overwonnen worden. Onderzoek toont aan dat het door de eeuwen heen echt veiliger is geworden in de wereld. Als ik het zelfs niet meer zie of weet, vind ik troost in God die mij helpt om het goede na te streven. Zo hebben mijn ouders me dat bijgebracht. ‘ Bezorgd: ‘Zeg, dit moet niet een EO-stukje worden hoor.’

En aan die God heb jij, rationele wetenschapper, nooit getfast?

‘Nooit een seconde. Voor mij zijn het twee verschillende dimensies. Iedereen heeft een bron van inspiratie van zijn hij leeft. De een is humanist, de ander socialist, ik ben christen. Daarnaast ben ik wetenschappelijk, historica, ik ben geïnteresseerd in actuele vraagstukken en probeer die te voorzien met historische voorbeelden. Sommige vragen houden me buitengewoon bezig: hoe komt het dat er oorlogen plaatsvinden? Hoe kunnen we ze beëindigen? Hoe kunnen we vrede bestendigen? Wat is het effect van de maatregelen sterven we nemen om terrorisme te bestrijden? Ik wil ook bijdragen aan het debat, want ik ben op tv en schrijf ik columns en artikelen. ‘ Trots: ‘Ik heb net bij de Europese Unie een beurs bemachtigd van 2 miljoen euro. We gaan met ons in de negentiende eeuw: als we de piraten, terroristen, anarchisten uit die tijd in kaart brengen, krijgen we meer inzicht in hoe veiligheid werkt. Bovendien levert levert het mooie verhalen op. ‘

Verbaast me niks dat je ouders allebei onderwijzer zijn.

‘Mijn opa van moederskant huurde elke zomer een huis in Duitsland. Dan kwam de hele kleinkinderschaar over en verteld opa verhalen, over beren in het donkere bos en zo. Mijn opa is gepromoveerd op een oude Duitse salie. Het verhalen vertellen zit in de familie. ‘

Was je een hoogbegaafd soort?

Afwerend: ‘Dat weet ik niet. Het ging allemaal wel heel makkelijk. Ik vond het saai op school. In de vijfde bedacht ik dat ik naar een Engelse kostschool wilde. Ik las veel Engelse romans en van die kostschoolboekjes, ik had daar een heel romantisch idee bij. ‘

Pitty op kostschool.

‘Precies! Mijn ouders weergave: ga dat dan maar regelen. Ik heb een korte in het Engels geschreven en werd nog betaald ook. Een tijdje heb ik daar gezeten, maar het viel zwaar tegen. Al die jongens en meisjes waren alleen maar met seks bezig en daar was ik helemaal niet aan toe. Ik was zo’n puber die Thomas Hardy en Nietzsche las dan uit dansen ging. Ik heb naar disco, hoor, maar er werd altijd wel gezegd: doe bij alles, doe ik het goeie? Dat trok ik me aan. Ik vroeg me altijd af: doe ik wel het goeie? ‘

Een gewetensvol meisje.

‘Gewetensvol ja. Het was niet echt een gelukkige tijd. Ik werd niet fysiek mishandeld of getreiterd of zo, maar ik werd niet voor feestjes uitgenodigd, ik bungelde er altijd bij. Dat is niet leuk. Aan de andere kant: ik zát ook liever thuis met een boek van achter de piano. Ik ging pas op mijn plek toen ik ging studeren. Op de wereld waren mensen die wilden debatteren over filosofische onderwerpen. Dat vond ik helemaal te gek. Twee jaar later ging ik in Duitsland studeren. Daar werkt ze nog dieper. ‘

Je hoefde niet alleen moeder te worden.

Ora et Labora: bid en werk, dat was het adagium thuis. Je talenten moet je zijn. Pianospelen was mijn lust en leven, maar wilde ik er niet mee door. Ik zou nooit tot de top hebben behoord. ‘

Je wilt altijd excelleren.

‘Ja, dat heeft iedereen in onze familie.’ Lacht. ‘Bij ons thuis wil iedereen altijd met spelletjes winnen, desnoods met vals spelen.’

Kaartenhuis

Op haar 22e verhuisde Beatrice naar Berlijn voor haar promotieonderzoek naar de Stasi-cultuur. ‘In de archieven neuzen, ontmoet Oost-Duitsers praten,’ s lunch mezelf onderdompelen in de undergroundcultuur – geweldig. En ik werd er nog voor betaald ook. ‘ After rolde ze in een baan als universitair docent en nam haarcarrière vrij. ‘Mijn man en ik wilde graag kinderen. Van meet af aan heb ik hem gezegd: we gaan het fiftyfifty doen. In christelijke kringen trouwen jongeren jong, zo midden twintig, ze kopen samen een huis in de beruchte hypotheekval. In de meeste gevallen is hij iets ouder dan zij. Hij werkt al, zij moet niet afstuderen. Hij heeft een voorsprong. Als de kinderen dan komen, is het wel zo handig als de man fulltime blijft werken, want hij verdient het meest. Dat scenario wilde ik niet. Ik wilde per se fulltime blijven werken, en lots mijn best doen om een ​​goede moeder te zijn. ‘

Jouw man akkoord ermee akkoord?

‘Nou … Laat ik het zeggen: het is een precaire balans. Het is al snel: “Ik heb een vergadering …” Ja, ik ook … “” Ja, maar die van mij is écht belangrijk. “‘We hebben op maandag en dinsdag een oppas aan huis, dat scheelt. Woensdag is mijn man thuis , ik ga moet bekennen dat dan vaak de buurvrouw van mijn moeder wordt ingeschakeld. ‘ (Beschaamde giechel.)

Meestal is het andersom en druk papa zich op papadag.

‘Helemaal waar.’

Je voelt je nooit schuldig?

‘Jawel. Voortdurend! Ik ben afdelingsvoorzitter, voorzitter van de Wetenschapsagenda, ik heb een onderzoeksgroep … ‘s Nachts word ik wakker van researchsvragen of ideeën, het gaat maar door. De eerste die erbij inschiet ben jezelf, en vervolgens je vriendinnen. Op mijn werk en mijn gezin wil ik zo min mogelijk bezuinigen. Maar natuurlijk voel ik me schuldig naar mijn kinderen, mijn ouders, mijn man … ‘

Wat doe je eraan?

‘Te weinig. Mijn punt is dat ik heel erg in mijn hoofd leef, het denkproces stopt nooit. Jezelf, je man, de romantiek, dat schiet er dan bij in. Ik realiseerde me heel goed dat het een kaartenhuis is. Een kindje van vrienden is verongelukt, een ander kindje in onze vriendenkring. Dit weekend moest ik een fragment afschrijven, maar voor ‘t eerst in tijden zijn we de kinderen naar de speeltuin gegaan. Dat fouten als een bevrijding. En Nederlands voel ik me schuldig. Ik voel me eenloser als ik niet keihard mijn beste doe. ‘

Leg je die torenhoge lat ook anderen op?

‘O ja, hoewel ik dat niet altijd door heb. Ik hoop veel van de studenten, ik ben niet van de zesjesculuur. Dat wordt me niet altijd in dank afgenomen. Ook momenten collega’s zeggen dat ik in al mijn enthousiasme soms voorbij ga aan de mens. Die willen niet altijd me meedenderen. Daar denk ik nu beter op te letten. Elke morgen sta ik er zelfs bij stil: vraag ik me af van ik het goede doe voor iedereen. Je kunt niet mediteren noemen, ik noem het bidden. ‘

Hoe leuk je je?

‘Door af en toe in mijn eentje weg te gaan. Stuur mij maar naar een spannende conferentie, dat is mijn vakantie. Laatst was ik uitgenodigd in New York, aan Colombia University. Dan ga ik hardlopen door Central Park, naar de nachtopenstelling van het MoMA, met collega’s naar een club. Hoef ik heeft zelfs een ontmoeting gehad met niemand rekening te houden. Een middag ben ik weg gesneakt en heb ik me lens gekocht in een warenhuis. Totdat mijn man belde: “Je creditcard wordt gehackt! Er worden momenteel enorme gelden uitgeschreven!” Moest ik bekennen dat ik aan het shoppen was. ‘

Wat zou je vrouwen mee willen geven?

‘Als je een verantwoordelijke functie ambieert, ga dan alsjeblieft fulltime te werken. Desnoods smokkel je een beetje. Doe je op school een taakje en zet je in de agenda dat je naar een vergadering bent gebogen. Dat doet mannen tenslotte ook: die gaan onder werktijd golfen. ‘ Ze denkt zelfs na. Dan: ‘En iets minder zeuren. Dat doe je maar bij je man van je vriendinnen. Meer bluffen, minder klagen. ‘

Loading...