Van kostschoolmeisje tot hoogleraar terrorisme

Beatrice de Graaf, hoogleraar terrorisme en veiligheid, è in deuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu. Bazar José Rozenbroek sprak haar voor het zomernummer, sopra Nietzsche, nutrire it het nest waar ze uit komt.

Het kan aan het weer liggen, maar alles aan Beatrice de Graaf (1976) mi piace anche di più, ma sono zonnig: het roodblonde haar, de rossige sproetjes, het kleurige jurkje, de gele pumps, de hartelijkheid waarmee ze haar bezoekster naar haar werkkamer in de Utrechtse binnenstad loodst en van thee voorziet. Triomfantelijk tovert ze een zakje gember-citroenthee tevoorschijn: ‘Veel lekkerder dan die van beneden.’

De spraakwatervallerige hoogleraar Storia delle relazioni internazionali e governance globale staat veed vaker in de schijnwerpers. Ze è een graag geziene gast bij DWDD. Vorig jaar verzorgde ze een prachtige avond bij Zomergasten incontrato indrukwekkende fragmenten en verhalen. Daarnaast heeft ze een column in NRC, geeft ze lezingen en, samen met Alexander Rinnooy Kan, è ze sinds januari voorzitter van de Wetenschapsagenda.

Op tv maak je altijd een mateloos energieke indruk.

‘Mijn geluk è dat ik gezegend ben incontrato een goede gezondheid. Bovendien ben ik in een milieu opgevoed waarin je niet hoort te zeuren. En dan ben ik ook nog een onverbeterlijke ottimista. De mislukkingen en de tegenslagen, en die zijn er echt hoor, die verdring ik gewoon. Het aardige è dat ik dat blije terugzie in mijn middelste, terwijl het nadenkende, het serieuze dat ik ook in me heb, mijn oudste heeft geërfd. Beide kanten zijn opgeslagen in mijn genenpakket. Natuurlijk, nutrire speelt ook een rol. Ik heb kinderen gesproken van Wehrmachtsveteranen en van Stasi-generali; die hadden echt een klap van de molen gekregen. Het helpt als je in een blije, optimistische omgeving opgroeit. En toch, wie je bent zit in de genen opgeslagen. ”

In tutta la sua vita, hi hij voor karakter?

‘Mijn man è gelijkmatiger dan ik. Als alles normaal zijn gangetje gaat, vindt hij het prima. Ik houd meer van extremmen, dat je halsoverkop het vliegtuig in moet springen. Eppure tijdje geleden gaf ik een lezing in Egypte. Ter plekke werd ik uitgenodigd om met het gezelschap mee te gaan naar de Sinaï-woestijn, naar het buitenhuis van een professor, een sultanachtig type. Ik stap dan zonder na te denken een busje in. Maar toen mi ha dato un bel colpo di fulmine in arrivo, in un momento in cui mi sono imbattuto in: wit, merda, eklikk naar op weg? Anche se non si è fatto male, ha detto: “Ik zit in een busje met tien Arabieren meet theedoeken over hun hoofd, ci siamo fermati su Suezkanaal. Als ik spoorloos raak, weet je waar je moet zoeken. ” Opgewekt: “Gelukkig liep het allemaal goed af. Tutto ciò è superinteressante, contattato a overgehouden. “

Uit wat voor nest kom je?

‘Mijn moeder era juf, ze stopte incontrato werken toen ze mij kreeg. Na vier, en na negen jaar kwamen er nog twee broertjes. Mijn vader era meester die in avonduren doorstudeerde voor leraar geschiedenis. Si sente che il lagen overal stapeltjes boeken. Ci siamo imbattuti in Putten en elke zondag gingen we naar de kerk, twee keer zelfs. In mijn che stava seguendo era het niet zwaar. De God die voor ons zorgde era een goede herder, een vriendelijke God. Ik heb meegekregen dat de mens geneigd è tot het kwade, ma dat dat kunt overwinnen. En dat klopt gelukkig ook. Kijk maar om je heen: ondate oorlog en rampspoed zie je bij mensen en kinderen een enorme veerkracht. Zelfs terrorisme kan worden overwonnen. Onderzoek toont aan dat het porta de eeuwen echt steeds veiliger è in discussione in tedesco. Als ik het anche niet meer zie di weet, vind ik troost in God die mii helpt om het goede na te streven. Zo hebben mijn ouders me dat bijgebracht. ” Bezorgd: ‘Zeg, dit moet niet een EO-stukje worden hoor.’

En aan die God heb jij, rationele wetenschapper, nooit getwijfeld?

‘Nooit een seconde. Voor mij zijn het twee verschillende dimensies. Iedereen heeft een bron van inspiratie van waaruit hij leeft. De een è umanista, de eer socialista, ik ben christen. Daarnaast ben ik wetenschapper, historica, ik ben geïnteresseerd in attuele vraagstukken en tastatore die beantwoorden met historische voorbeelden. Sommer vragen houden me buitengewoon bezig: ho komt het dat er oorlogen plaatsvinden? Hoe kunnen we ze beëindigen? Hoe kunnen we vrede bestendigen? Wat è un effetto van de maatregelen die we nemen om terrorisme te bestrijden? Ik wil ook bijdragen aan het debat hierover, daarom ben ik op tv en schrijf ik columns en artikelen. ‘ Trot: “Ik heb net bij de Europese Unie een beurs bemachtigd van 2 miljoen euro. Ci siamo incontrati in una situazione negativa: siamo andati in pirateria, terroristi, anarchici, siamo morti in guerra, abbiamo iniziato a sciare. Daarnaast levert het prachtige verhalen op. ‘

Verbaast me niks dat je ouders allebei onderwijzer zijn.

‘Mijn opa van moederskant huurde elke zomer een huis in Duitsland. Dan kwam de hele kleinkinderschaar su en verteld opa verhalen, su beren in het donkere bos en zo. Mijn opa è gepromoveerd op oen oude Duitse sage. Het verhalen vertellen zit in de familie. “

Era je een hoogbegaafd tipo?

Afwerend: ‘Dat weet ik niet. Het ging allemaal wel heel makkelijk. Ik vond het saai op school. In questo periodo, ik dat ik naar een Engelse kostschool wilde. Ik las veel Engelse romans en van die kostschoolboekjes, ik aveva daar een heel romantisch idee bij. ”

Pitty op kostschool.

‘Precies! Mijn ouders zeiden: ga dat dan maar regelen. Ik ha scritto brevemente su Engels geschreven en werd nog aangenomen ook. Eppure tijdje heb ik daar gezeten, maar het viel zwaar tegen. Al die jongens en meisjes waren alleen maar meet seks bezig en daar was ik helemaal niet aan toe. Ik was zo’n puber die liever Thomas Hardy in Nietzsche las dan uit dansen ging. Ik mocht naar de disco, hoor, maar er werd altijd wel gezegd: denk bij alles, doe ik het goeie? Dat trok ik me aan. Ik vroeg me altijd af: doe ik wel het goeie? ‘

Een gewetensvol meisje.

‘Gewetensvol ja. Het was niet echt een gelukkige tijd. Ik werd niet fysiek mishandeld of getreiterd of zo, maar ik werd niet voor feestjes uitgenodigd, ik bungelde er altijd bij. Dat è niet leuk. Aan de andere kant: ik zát ook liever thuis con een boek of achter de piano. Ik kwam pas op mijn plek toen ik ging studeren. Op de universiteit waren allemaal mensen die wilden debatteren over filosofische onderwerpen. Dat vond ik helemaal te gek. Twee jaar successivamente ging ik in Dorsland Studeren. Daar gingen ze nog dieper. “

Je hoefde niet alleen moeder te worden.

Ora et labora: bid en werk, dat was het adagium thuis. Je talenten moet je benutten. Pianospelen was mijn lust en leven, maar uiteindeljk wilde ik er niet mee door. Ik zou nooit tot de top hebben behoord. “

Je wilt altijd excelleren.

‘Ja, dat heeft iedereen in onze familie.’ Lacht. ‘Bij ons thuis wil iedereen altijd met spelletjes winnen, desnoods meet vals spelen.’

Kaartenhuis

Haar 22e verhuisde Beatrice naar Berlijn voor haar promotieonderzoek naar de Stasi-cultuur. ‘In de archieven neuzen, incontrato Oost-Duitsers praten, si avventa su di me in sotterraneo – geweldig. Non importa niente di nuovo in betaald ook. ” Daarna rolde ze in een baan als universitair docent en nam haar carrière een snelle vlucht. ‘Mijn man en ik wilden graag kinderen. Van meet af aan hek hem gezegd: facciamo un cinquantacinquenne doen. In christelijke kringen trouwen jongeren jong, zo midden twintig, ze kopen samen een huis e komen dan in de beruchte hypotheekval. In de meeste gevallen è hij iets ouder dan zij. Hij werkt al, zij moet nog afstuderen. Hij heeft een voorsprong. Als de kinderen dan komen, è het wel zo handig als de man a tempo pieno blijft werken, voglio hij verdient het meest. Dat scenario wilde ik niet. Ik wilde di per sé a tempo pieno, in cui mi sono imbattuto in meglio nella mia vita.

Jouw man ging daarmee akkoord?

‘Nou … Laat ik het zo zeggen: het is een precaire balans. Het is al snel: “Ik heb een vergadering …” Ja, ik ook … “” Ja, maar die van mij is écht belangrijk. “” Ci siamo fermati a fare un paio di notti a casa mia, mi ricordo che Woensdag è il mio amico Donderdag gaat de jongste naar de crèche en vrijdag è mijn mamadag Maar ik moet bekennen dat dan vaak de buurvrouw di mijn moeder wordt ingeschakeld. ” (Beschaamde giechel.)

Meestal è het andersom en drukt papa zich op papadag.

‘Helemaal waar.’

Je voelt je nooit schuldig?

‘Jawel. Voortdurend! Ik ben afdelingsvoorzitter, voorzitter van de Wetenschapsagenda, ik heb een onderzoeksgroep … ‘s Nachts parola ik wakker van onderzoeksvragen di ideeën, het gaat maar door. De eerste die erbij inschiet ben jezelf, en vervolgens je vriendinnen. Op mijn werk en mijn gezin wil ik zo min mogelijk bezuinigen. Maar natuurlijk voel ik me schuldig naar mijn kinderen, mijn ouders, mijn man … ‘

Wat doe je eraan?

‘Te weinig. Mijn punt è dat hek erg in mijn hoofd leef, het denkproces stop no no. Jezelf, je man, de romantiek, dat schiet er dan bij in. Ik realiseer me heel goed dat het een kaartenhuis is. Una specie di amico è il verongelukt, een ander kindje in onze vriendenkring è ernstig ziek: het kan zomaar voorbij zijn. Dit weekest moest ik een stuk afschrijven, ma voor ‘t eerst in tijden zijn abbiamo incontrato de kinderen naar de speeltuin gegaan. Dat vo ale een bevrijding. En tegelijk voel ik me schuldig. Ik voel me eenloser als ik niet keihard mijn best doe. “

Gamba je die torenhoge lat ook anderen op?

‘O ja, hoewel ik dat niet altijd door heb. Ik verwacht veel van de studenten, ik ben niet van de zesjesculuur. Dat wordt me niet altijd in dank afgenomen. Lo zeggen datk di Ook sommige collega in un mijn enthousiasme soms voorbij ga aan de mensen. Die willen niet altijd mi ha incontrato meedenderen. Sperimentatore Dak, ik nu beter op te letten. Elke morgen sta ik er anche bij stil: vraag ik me af di ik het goede doe voor iedereen. Je kunt ‘t mediteren noemen, ik noem het bidden.’

Hoe ontspan je je?

‘Portafogli in mijn eentje weg te gaan. Stuur mij maar naar een spannende conferentie, dat is mijn vakantie. Laatst era ik uitgenodigd a New York, aan Colombia University. Dan ga ik hardlopen door Central Park, naar de nachtopenstelling van het MoMA, ha incontrato il naar een club di collega. Hoef ik ha anche incontrato niemand rekening te houden. Eppure il mio modo di vedere le cose in inglese e guardare le lenti in una guerra. Totdat mijn man belde: “Je carta di credito wordt gehackt! Er worden momenteel enorme bedragen afgeschreven!” Moest ik bekennen dat ik aan het shoppen era. “

Wat zou je vrouwen mee willen geven?

‘Als je een verantwoordelijke functie ambieert, ga dan alsjeblieft fulltime te werken. Desnoods smokkel je een beetje. Doe je op school een taakje en zet je in de diario dat je naar een vergadering bent. Dat doen mannen tenslotte ook: die gaan onder werktijd golfen. ” Ze denkt anche na. Dan: ‘En iets minder zeuren. Dat doe je maar bij je man of je vriendinnen. Meer bluffen, minder klagen. ”

Loading...